هزینه یابی استاندارد

هزینه یابی استاندارد بر اساس بهای تمام شده کالا مشخص می شود. پیش از آغاز فعالیت یک دوره مالی، هزینه های استاندارد باید مشخص شوند.

هزینه یابی استاندارد دارای انوع گوناگونی مانند استاندارد فعلی، استاندارد اساسی، استاندارد ایده آل، استاندارد قابل دستیابی می باشد.

 

انواع استانداردها در هزینه یابی استاندارد

 

استاندارد فعلی یا کنونی: این نوع هزینه یابی به منظور استفاده در زمان کوتاهی که مختص به شرایط فعلی سازمان است، مورد استفاده قرار می گیرد.

استاندارد اساسی: این نوع هزینه یابی به منظور استفاده در یک دوره مالی طولانی مورد استفاده قرار می گیرد. از ویژگی های این نوع هزینه یابی استاندارد، نمایش تغییرات قیمت و میزان بهره وری می باشد.

استاندارد ایده آل: این نوع هزینه یابی استاندارد، در بهترین حالت سازمان حاصل می شود. این نوع استاندارد عموما مورد استفاده قرار نمی گیرد.

استاندارد قابل دستیابی: این نوع هزینه یابی استاندارد نشان دهنده اهداف آینده سازمان می باشد. هزینه استاندارد دست یابی، اهدافی مانند افزایش انگیزه کارکنان، بودجه نقدی و ارزش گذاری موجودی می باشد. اگر استاندادهای قابل قبول به شیوه درست تنظیم شده باشند، بهترین نوع استاندارد به منظور استفاده حاصل می شود. استاندارد قابل دستیابی تاثیر زیادی بر روی انگیزش کارکنان دارد.

 

مزایای هزینه یابی استاندارد

 

- بودجه ها به وسیله استانداردها گردآوری می شوند.

- نقاط ضعف و قوت توسط هزینه های استاندارد تعیین می شوند.

- به منظور ارزیابی عملکرد می توان هزینه های واقعی را با هزینه یابی استاندارد، مقایسه کرد.

- با استفاده از هزینه یابی استاندارد می توان هزینه های تولید را به هر واحد تولیدی اختصاص داد.

- هزینه یابی استاندارد مانند حالتی از کنترل بازخورد، عمل می کند.

- هزینه یابی استاندارد توسط بازنگری شیوه ها، فرآیند تنظیم، با ترغیب مواد و تکنیک ها سبب کاهش هزینه ها می شود.

 

نتیجه پایانی

 

هزینه یابی استاندارد به عنوان یک سیستم کنترل عمل می کند که در دو سیستم هزینه یابی سفارش و هزینه های مرحله ای مورد استفاده قرار می گیرد.