هزینه یابی و انواع آن

هزینه یابی و انواع آن ، هزینه یابی به روش هایی گفته می شود که سبب انجام ثبت های حسابداری و ارائه گزارشاتی می شود که مدیریت را در رابطه با کنترل هزینه های مواد، دستمزد و سربار یاری می رساند

. اصولا هزینه یابی به دو روش هزینه یابی جذبی و هزینه یابی مستقیم یا متغیر انجام می شود.

 

هزینه یابی جذبی


در این روش هزینه یابی، سربار ثابت به منظور تولید کالاهای مورد نظر در واحدهای تولیدی، جذب محصولات تولید شده می گردد و بعد ار فروش، در قسمت بهای تمام شده کالا ثبت می شود. به عبارتی دیگر، هزینه های تولیدی عبارت است از هزینه های تولید و ساخت مواد مستقیم، سربار متغیر ساخت، سربار ثابت ساخت، دستمزد پرداختی مستقیم می باشد. در ضمن کالاهای تولیدی که فروش نرفته اند مقادیری از سربار ثابت دوره جاری را به دوره آتی منتقل می کنند.


هزینه یابی مستقیم یا متغیر


این نوع هزینه یابی با هزینه هایی در اتباط است که به صورت مستقیم با تولید کالا مرتبط هستند. به عبارتی دیگر هرگاه هزینه های تولید افزایش یابد این هزینه ها نیز افزایش پیدا می کنند و حجم کالای تولیدی نیز افزایش می یابد. به عبارتی دیگر به منظور ساخت کالا هزینه هایی را مانند مواد مستقیم، دستمزد مستقیم، سربار متغیر ساخت و هزینه هایی مانند این را باید بپردازیم تا کالا ساخته شود. به تمامی هزینه های مستقیم و متغیر از مرحله فراهم آوردن تا آخرین هزینه برای کالا که با عنوان بهای تمام شده کالا در نظر می گیریم هزینه یابی مستقیم می گویند، که لازم است هزینه های انجام شده را در هزینه های دوره ای و در صورت سود و زیان ثبت کنیم. در ضمن باید دو حساب کنترل سربار ساخت و دو حساب سربار جذب شده یکی برای سربار ثابت و دیگری برای سربار متغیر مورد استقاده قرار گیرد.


نتیجه پایانی


از اهداف هزینه یابی جذبی و هزینه یابی متغیر در تصمیمات مدیران، قیمت گذاری داخل کارخانه و بین واحدها، می باشد. که هر دوی این هزینه ها در گزارشات مالی اصول به کار گرفته می شوند.